W praktyce wygląda to tak: Jesteś w markecie, poszukujesz świątecznych prezentów. Wszystko idzie zgodnie z planem, doskonale wiesz co chcesz kupić. Z listy odhaczasz zrealizowane zakupy. Nie robisz tego jak robot. Dawanie prezentów sprawia Ci radość, więc i ich kupowanie jest przyjemnością. Jednym z prezentów jest lalka dla Twojej córki. Znajdujesz ją i uważasz, że to jest właśnie ta. Spełnia wymogi bezpieczeństwa, dostosowana jest do wieku Twojego dziecka, jest bardzo ładna, ma piękną fryzurę i elegancką sukienkę… To Ci przypomina, że Ty nie masz żadnej sukienki. Nic, co nadawałoby się na jutrzejszy (lub inny) dzień. Wskakujesz jakby do innego pokoju w swoim umyśle. Nie wiesz, jak to się stało, ale dwie nowe, piękne sukienki wiszą w Twojej szafie, a Ty teraz głowisz się, bo wydałaś za dużo pieniędzy i do tego nie kupiłaś prezentów. Na domiar złego nie wiesz, jak znajdziesz czas na kolejne zakupy. Mogłaś cieszyć się chwilą i spokojnie z uśmiechem na ustach dokończyć zaplanowane dzieło, jednak Twoja uważność została rozproszona, dałaś się podpuścić, obserwator gdzieś się zagubił… Gdy umysł jest spokojny, łatwo utrzymać wewnętrzny stan zadowolenia (Santosha) i równowagi, bez względu na pojawiające się okoliczności. Kluczem jest zauważenie momentu (w tym przypadku była to sukienka, w którą ubrana była zabawka), gdy Twoja świadomość zbacza na inny tor. Nawet, jeśli chęć posiadania zwycięży, nie poddawaj się! „Praktyka czyni mistrza”.
