Na koniec pragnę przypomnieć o najważniejszym – o przesłaniu miłości. Zaganiani, żyjący z dnia na dzień, skoncentrowani na efektywnym zorganizowaniu dnia, posiłkach, lekcjach, obowiązkach i zajęciach dodatkowych, stajemy się maszynami do „powtarzalnych zadań codziennych”. Zapominamy o tym, co nas łączy, czyli o kleju jakim jest miłość. Zapominamy nieustannie przypominać dziecku, że czasem krzyczymy albo mamy pretensje, bo się troszczymy, bo nam zależy, żeby nie zrobiło sobie krzywdy, żeby nie wpadło w złe towarzystwo, żeby było zdrowe, zadowolone i szczęśliwe, ponieważ je kochamy. To jest nasz priorytet. Dlaczego chcę, żeby mój dziewięciolatek się uczył i odrabiał te nieszczęsne lekcje? Bo wiem, że kiedy nie będzie umiał, będzie nieszczęśliwy, będzie miał niskie poczucie własnej wartości, a w dłuższej perspektywie nie będzie mógł robić tego, co chce. I o tym właśnie mu ostatnio mówię! Dla dzieci takie rzeczy nie są oczywiste. Zresztą wyobraźmy sobie sytuację, w której my dorośli, żyjąc pod dachem z drugą osobą, mamy wobec siebie tylko oczekiwania, prośby, pewne rzeczy uznajemy za oczywiste, często nie prosimy, nie dziękujemy, nie przepraszamy. Gdzieś w tym wszystkim czasem gubi się przekaz miłości. Tę miłość warto odnaleźć i wydobyć na światło dzienne nie tylko w relacjach z dziećmi.