Jednym słowem, przeżywanie Gwiazdki na sposób świecki nie jest aż takie skomplikowane i wcale nie trzeba się jej wyrzekać, będąc ateistą. Dzieci zapewne porównają dom np. dziadków, ciotek, koleżanek do własnego, ale to wszystko zacznie się już przed świętami – w adwencie, gdy będą roraty i lampiony. Zatem czas na wytłumaczenie, że każdy czerpie z tych chyba odwiecznych świąt, zmieniających się wraz z czasem i upodobaniami filozoficznymi (religijnymi) ludzi, znajdzie się w ciągu kilkunastu poprzedzających je dni. Wydaje mi się to nawet dość nieskomplikowane. Oczywiście, należy się dzieciom wytłumaczenie, że większość społeczeństwa to katolicy, więc święta te, siłą rzeczy, mają wyraźny religijny odcień. Nauczcie je szanować przekonania dziadków, ale pokażcie, że u Was w domu, panują wasze i, że nie nagniecie się do babcinej wizji (nie musi przecież jeść mięsa, jeśli nie chce). Nie jest jednak Gwiazdka pierwotnie wymysłem chrześcijan (także dawny bóg Mitra urodził się w tym czasie i w prawie identycznych okolicznościach), może więc łatwo stać się okazją do poznania obyczajów przodków (właściwie niereligijnych, jak pisałam wyżej). A przede wszystkim, daje ona dzieciom, dzięki wolnym dniom, wspólnemu spędzaniu czasu, rozmowom i zabawom, to, co najważniejsze w rozwoju – miłość rodziców i najbliższych. I ten humanistyczny, postkatolicki, wymiar Gwiazdki uwpuklijmy w rozmowie z nimi, wytłumaczmy, że dla nas jest ona czasem miłości i obdarowywania się wzajemnie uwagą, także prezentami, bez względu na to, czym była za czasów dawnych Słowian, lub czym jest obecnie w domu ludzi wierzących.