Gdy rodzi się dziecko zawsze jest unikalne i wyjątkowe. U rodziców i opiekunów pojawia się wtedy pytanie: Czy jest utalentowane, czy nie? Według współczesnej wiedzy o człowieku, wiadomo już na pewno, że każdy posiada „jakieś” talenty. Ten fakt w pewnym sensie uspokaja każdego rodzica. Każdego, który taką wiedzę posiada i potrafi obserwować oraz wspierać swoje dziecko w odkrywaniu jego naturalnych predyspozycji. Talent, według Instytutu Gallupa, to: „Trwały, powtarzalny wzorzec myślenia, działania lub odczuwania, który może znaleźć pozytywne zastosowanie”. Definicja ta odbiega często od powszechnej opinii w środowisku rodziców, którzy w starym schemacie rozumienia zjawiska, „podglądają” swoje dziecko, mając nadzieję, że urodził im się wybitny geniusz matematyki, muzyki lub sportowiec. Podczas, gdy każde dziecko przejawia predyspozycje w określonych dziedzinach, rodzice „czekają na jakiś cud”, który potwierdzi ich wycelowane w jakąś dziedzinę - oczekiwania. To do czego warto, moim zdaniem, namawiać rodziców, wychowawców, nauczycieli i opiekunów, to do działań wspierających ich umiejętność obserwacji i używania języka wspierającego rozpoznawanie talentów u dzieci. Czy myśleli Państwo kiedyś o swoim dziecku, że ma talent do wiązania sznurówek, talent do spóźniania się, talent do plamienia się, lub jest np. wybitnym strategiem organizującym imprezy dla swoich rówieśników… Tak, tak, można mieć, według Instytutu Gallupa, również takie talenty. Jeżeli są to powtarzalne wzorce i można liczyć na to, że się pojawią… Jeżeli dziecko robi to często i do tego z motywacją wewnętrzną to… taki talent!