Niespokojnie przestępowała z łapy na łapę i nerwowo machała ogonem. Nie wiedziała co dalej począć i dokąd ma się udać. Do tej pory zawsze była przy niej mama, która w chwili zagrożenia ostrzegała ją i w razie potrzeby broniła. W jej obecności, wśród drzew i pod osłoną nocy zawsze czuła się bezpiecznie i poruszała zwinnie. Teraz w środku dnia stała na skraju lasu i przyglądała się otwartej, nieznanej sobie przestrzeni. Nigdy tak daleko nie oddalała się od rodzinnego domu. Nigdy wcześniej nie była zupełnie sama. Nigdy dotąd nie czuła się tak opuszczona. W końcu po dłuższym zastanowieniu postanowiła szukać dalej. Ruszyła do przodu chociaż serce biło jej ze strachu coraz mocniej i mocniej.
– Muszę bardzo uważać, żeby mi się łapy ze strachu nie poplątały – Czuła, że za chwilę wpadnie w panikę, lecz starała się nadal poruszać z gracją i pewnością siebie. – Lewa przednia, prawa tylna, prawa przednia... Nie poradzę sobie sama! Lewa tylna, prawa auć...
– Przy mamie czułam się tak bezpiecznie i swobodnie. Teraz jestem widoczna i bezbronna na tym obcym terenie – Zachlipała bezradnie, lecz niemal natychmiast, przypomniała sobie przestrogi mamy i powiedziała głośno:
– Silniejsze zwierzę może chcieć mnie w każdej chwili zaatakować, żeby zdobyć pokarm dla swoich dzieci. Może to zrobić również człowiek, by zdobyć moje piękne futerko. Jestem więc czujna i w porę zauważę grożące mi niebezpieczeństwo. – I tak, sama sobie dodając otuchy, nawet nie zauważyła jak znalazła się nad brzegiem rzeki. Pierwszy raz w życiu zobaczyła tak dużo wody na raz. Zaciekawiona podeszła więc bliżej i zanurzyła w niej swój pyszczek.
– Brrrr... jaka zimna... – Otarła się łapką i rozejrzała uważnie po okolicy. Drugi brzeg rzeki był taki bliski, a jednocześnie taki niedostępny.
– A jeśli tam jest moja mama i potrzebuje pomocy? – ponownie podeszła do wody i ostrożnie zanurzyła w niej łapkę.
– Uważaj, bo się nią pobrudzisz! – dobiegł do niej piskliwy głosik. To mały Królik wołał z przeciwnego brzegu. Skakał przy tym tak zabawnie jakby koniecznie chciał wzbudzić zainteresowanie swoją postacią. – Nie wchodź do wody, bo się rozpuścisz! – ciągnął dalej zaczepnie – Nie przedostaniesz się na drugi brzeg rzeki... Pantery nie potrafią pływać!
– Skoro Pantery nie pływają, a ja jestem Panterą to ja także nie umiem pływać. Już nigdy nie odnajdę mamy. Już na zawsze pozostanę sama. Nie chcę być sama! – pomyślała i była już bliska płaczu, gdy dobiegły ją dalsze słowa rozzuchwalonego Królika:
– Ja się ciebie nie boję. Nic mi nie możesz zrobić. Nie dopadniesz mnie, bo jesteś po drugiej stronie rzeki i nie umiesz pływać – prowokował Królik.
- Czy nikt nie nauczył tego malca dobrych manier? Też mi bohater, który kpi sobie z innych wtedy, gdy jest w bezpiecznej odległości. Zobaczymy co zrobi, gdy stanie ze mną oko w oko? – rozgniewana Pantera wskoczyła do wody.
– Nie będziesz mi mówił, co mogę, a czego nie mogę zrobić... Nie będziesz mi mówił co umiem, a czego nie umiem. Jak nie umiem to się nauczę... – płynąc mamrotała pod nosem. Pomimo odczuwanego lęku starała się możliwie miarowo poruszać swoimi łapami tak, jak to robiła wtedy, kiedy szła. „Lewa przednia, prawa tylna, prawa przednia, lewa tylna. – Ja wszystko mogę. Nawet mogę bez trudu przedostać się na drugi brzeg, to wcale nie jest trudne a woda wcale nie jest taka zimna... – dodawała sobie odwagi, patrząc jednocześnie prosto w oczy zuchwalcowi. Myślała tylko o tym, by przepłynąć rzekę a im bliżej była celu, tym stawała się spokojniejsza. Ze zdziwieniem obserwowała jak Królik – tak dotąd odważny – teraz trząsł się ze strachu jak osika na wietrze coraz bardziej i bardziej. Tak bardzo, że nawet nie mógł ruszyć się z miejsca. Gdy już wreszcie dotarła do niego, zręcznie przygniotła go swoją czarną ociekającą wodą łapką i krzyknęła:
– Czy teraz już wiesz, że Pantery świetnie pływają? Ten brak wiedzy będzie cię drogo kosztować! – przy tych słowach z wdziękiem i z dumą otrząsnęła się z wody, oblizała znacząco i... już chciała zaspokoić swój głód, gdy przez głowę jak błyskawica przemknęła jej myśl... „Z jednej strony... pełny brzuszek, z drugiej strony... moja urażona duma, z trzeciej strony... zasłużył sobie na karę, z czwartej strony... gdyby nie jego zachowanie nie wskoczyłabym do głębokiej wody i teraz nie byłabym na drugim brzegu... To jego kpiny pozwoliły mi pokonać własny lęk, lęk przed nieznanym. Wskoczyłam do głębokiej wody i nie utonęłam. Przekonałam się, że umiem pływać. On już teraz też wie co to strach, bo czuje go na własnej skórze. Wcześniej drwił ze mnie i wyśmiewał się a teraz sam jak wygląda? Pewnie nawet nie potrafi pływać. Po co to robił? By sprawić mi przykrość?
