Spektakl rozpoczyna melodyjna piosenka, której refren staje się tematem przewodnim i jest śpiewany wraz z dziećmi podczas wędrówki Czerwonego Kapturka.
Z natury zły wilk jest tu dżentelmenem, który uwielbia zapach kwiatów. Postacią, która wplątuje wilka w intrygę – wyzwalając w nim pierwotne instynkty – jest podstępna wiewiórka. To zestawienie charakterów nasuwa w trakcie trwania przedstawienia dwa przysłowia: „Nie taki diabeł straszny, jak go malują" i „Nie wszystko złoto, co się świeci". Wszystkim wydarzeniom przygląda się sowa – mądra głowa (kukła), która pomaga Kapturkowi ocenić trudną sytuację. Spektakl niesie również inne wartości edukacyjne i kończy się czytelnym dla dziecka morałem. Rockowa piosenka babci czy charakterystyczna postać gajowego podsycają atmosferę...
