stan polskiej edukacji

Niemalże każdemu zdarzyło się choć raz gościć swoje dziecko w miejscu pracy. I choć na chwilę musimy wtedy podzielić swoją uwagę i delikatnie mówiąc odłożyć na chwilę zawodowe obowiązki, czasem nie ma wyjścia. Chora opiekunka czy krótka wizyta przy okazji zapomnianych kluczy to jednak nic w porównaniu z przedłużającym się strajkiem w szkole. Dzisiaj solidarni z nauczycielami pracodawcy są wyrozumiali i otwierają drzwi do firm także dzieciom pracowników. Wbrew pozorom to może być dla najmłodszych całkiem dobra lekcja.

W polskim systemie oświatowym przepisy narzucają na wszystkich obywateli od siódmego do osiemnastego roku życia przymus uczęszczania do szkoły. Do wyboru są szkoły państwowe lub prywatne. Wszystkie jednakże działają w oparciu o te same przepisy. Mają narzucony odgórnie program i ograniczenie, by używać wyłącznie dopuszczonych podręczników. W szczególnych przypadkach można się ubiegać o zwolnienie z przymusu szkolnego, lecz i tak trzeba udowodnić, poprzez zdanie corocznych testów, opanowanie programu.

System edukacji w Polsce przeżywa ogromny kryzys. Dotyczy on również sytuacji polskich uczelni. Zły stan szkół podstawowych i średnich odbija się na uniwersytetach. Te ostatnie nie są dostosowane do potrzeb rynku pracy. Nie kształcą także należycie elit społecznych, gospodarczych, politycznych czy naukowych.

W debacie o kształcie polskiej oświaty zapomina się o tym, jaki jest prawdziwy cel przymusu szkolnego, państwowego szkolnictwa oraz odgórnego regulowania edukacji. Zwolennicy obecnego status quo oficjalnie podpierają się ideą walki z analfabetyzmem.

Polski anachroniczny system edukacji wpaja dzieciom i młodzieży określone odgórnie treści poprzez certyfikację podręczników i kontrolę szkół. W centralnym punkcie polskiego szkolnictwa znajduje się pozycja nauczyciela. To on ma za zadanie zrealizować program.

Szkoły nie uczą kreatywności, logicznego i samodzielnego myślenia. Tworzą za to sztuczną atmosferę niezdrowej rywalizacji i pogoni za ocenami, spowalniającą rozwój młodych umysłów, której efektem ubocznym jest przyzwyczajanie uczniów do oszukiwania. Nie uczy też praktycznych umiejętności. Skupia się raczej na suchej wiedzy encyklopedycznej.

Polski system edukacji nie nadąża za duchem czasu. Swoje funkcjonowanie opiera na pruskim modelu powstałym dwa wieku temu. Modelu, który od początku swojego istnienia miał służyć władzy do kontrolowania umysłów obywateli. Oświata oparta na takich podstawach ma wiele wad.