rola systemu edukacji

Niemalże każdemu zdarzyło się choć raz gościć swoje dziecko w miejscu pracy. I choć na chwilę musimy wtedy podzielić swoją uwagę i delikatnie mówiąc odłożyć na chwilę zawodowe obowiązki, czasem nie ma wyjścia. Chora opiekunka czy krótka wizyta przy okazji zapomnianych kluczy to jednak nic w porównaniu z przedłużającym się strajkiem w szkole. Dzisiaj solidarni z nauczycielami pracodawcy są wyrozumiali i otwierają drzwi do firm także dzieciom pracowników. Wbrew pozorom to może być dla najmłodszych całkiem dobra lekcja.

Anachroniczny pruski system edukacji już dawno przekroczył granicę wydolności i wykazał kompletny brak dostosowania do ucznia. Lista wad polskich szkół jest długa. Debata publiczna zazwyczaj ogranicza się do kwestii religii w szkołach, tymczasem zarzuty ekspertów zajmujących się tym tematem są dużo poważniejsze i dotyczą fundamentów. Oświata wymaga co najmniej gruntowej reformy, jeśli nie rewolucji.

W polskim systemie oświatowym przepisy narzucają na wszystkich obywateli od siódmego do osiemnastego roku życia przymus uczęszczania do szkoły. Do wyboru są szkoły państwowe lub prywatne. Wszystkie jednakże działają w oparciu o te same przepisy. Mają narzucony odgórnie program i ograniczenie, by używać wyłącznie dopuszczonych podręczników. W szczególnych przypadkach można się ubiegać o zwolnienie z przymusu szkolnego, lecz i tak trzeba udowodnić, poprzez zdanie corocznych testów, opanowanie programu.

System edukacji w Polsce przeżywa ogromny kryzys. Dotyczy on również sytuacji polskich uczelni. Zły stan szkół podstawowych i średnich odbija się na uniwersytetach. Te ostatnie nie są dostosowane do potrzeb rynku pracy. Nie kształcą także należycie elit społecznych, gospodarczych, politycznych czy naukowych.

W debacie o kształcie polskiej oświaty zapomina się o tym, jaki jest prawdziwy cel przymusu szkolnego, państwowego szkolnictwa oraz odgórnego regulowania edukacji. Zwolennicy obecnego status quo oficjalnie podpierają się ideą walki z analfabetyzmem.