Zdrowy maluch

Czym jest nużliwość mięśni (miastenia)?

Miastenia to przewlekła choroba, w przebiegu której rozwija się nużliwość mięśni. Oznacza to osłabienie i szybkie męczenie się mięśni szkieletowych. Miastenia to choroba autoimmunologiczna. Jej leczenie opiera się przede wszystkim na farmakoterapii. Dowiedz się więcej na temat miastenii.

Jakie są przyczyny miastenii?

Podłożem powstania miastenii jest proces autoimmunologiczny. Oznacza to, że układ odpornościowy wytwarza przeciwciała wobec własnym komórkom, w tym przypadku kieruje je w stronę receptorów acetylocholiny (rodzaj neuroprzekaźnika). W konsekwencji tego dochodzi do spadku ich liczby w obrębie mięśni. Szacuje się, że w 10% przypadków miastenia współwystępuje z grasiczakiem, czyli guzem nowotworowym grasicy.

Miastenia to stosunkowo rzadko występująca choroba. Średnio 2–3 razy częściej obserwuje się ją wśród kobiet niż mężczyzn. Najwięcej przypadków chorobowych stwierdza się u młodych dorosłych – w wieku 20–35 lat oraz ludzi w podeszłym wieku – ponad 60 lat.

Jakie są objawy miastenii?

Najbardziej charakterystycznym objawem miastenii jest nużliwość mięśni. W początkowym etapie choroby towarzyszą jej takie dolegliwości, jak opadanie powiek i diplopia, czyli zaburzenie widzenia charakteryzujące się widzeniem podwójnych obrazów przedmiotów. Jako kolejne zostają zaatakowane przez chorobę mięśnie krtani i gardła. Obserwuje się opadanie żuchwy i głowy, osłabienie głosu, niewyraźną mowę, zaburzenia oddychania, trudności z gryzieniem, żuciem i połykaniem pokarmów, zmianę mimiki twarzy (u chorych pojawia się tzw. uśmiech poprzeczny). Jako kolejne zajmowane są mięśnie tułowia i kończyn. Typowe dla nużliwości mięśni są wówczas osłabienie mięśni kończyn górnych podczas wykonywania codziennych czynności oraz mięśni kończyn dolnych w czasie poruszania się. Wraz z zaawansowaniem choroby chorzy mogą upadać podczas chodzenia.

Z uwagi na zbliżony obraz kliniczny miastenia powinna być różnicowana z takimi jednostkami chorobowymi jak stwardnienie rozsiane, nerwica, zespół miasteniczny Lamberta-Eatona, uszkodzenie nerwów gałkoruchowych, zatrucie pestycydami, botulizm, zespół po leczeniu cuprenilem, guz pnia mózgu.

Na czym polega rozpoznanie miastenii?

Na diagnostykę miastenii składa się szereg badań, w tym:

  • badanie podmiotowe,
  • badanie przedmiotowe – stwierdzenie objawu apokamnozy – osłabienia mięśni w czasie pracy,
  • próba z chlorkiem edrofonium,
  • badania elektrofizjologiczne,
  • oznaczenie stężenia przeciwciał anty-MusK (przeciwciał przeciwko białku MuSK) i/lub anty-AChR (przeciwciał przeciw receptorowi acetylocholiny),
  • oznaczenie stężenia przeciwciał wobec białka mięśniowego titinie, które są typowe dla choroby o ciężkim przebiegu i z współwystępującym grasiczakiem.

Jak leczy się miastenię?

Leczenie miastenii opiera się przede wszystkim o farmakoterapię. Stosowane są inhibitory cholinoesterazy w celu podniesienia poziomu acetylocholiny w mięśniach, takie jak m.in. neostygmina, ambenonium, pirydostygmina. Druga kategoria leków to środki służące do ograniczenia produkcji przeciwciał receptorów acetylocholiny. Wykorzystuje się do tego leki immunosupresyjne, jak m.in. metyloprednizon, cyklofosfamid, azatiopryna. W razie konieczności lekarz przypisuje inne środki. Szczególnym przypadkiem jest miastenia z towarzyszącym jej grasiczakiem, co wymaga usunięcia grasicy.

Autor
Podoba Ci się ten artykuł? Dołącz do społeczności rodziców i bądź na bieżąco!
Używamy plików cookies (ang.ciasteczka), by ułatwić korzystanie z serwisu tatento.pl i miejscaprzyjaznedzieciom.pl. Jeśli nie życzysz sobie, aby pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku, zmień ustawienia swojej przeglądarki.
akceptuję